dagboekBen ik een Blogger?
Geschreven voor Wetenschapper 2.0

Ik heb al vaker stukken geschreven, er over nagedacht om ze te delen, en ik ben in het bezit van een lijstje met onderwerpen waar ik graag over zou willen schrijven: maar dit allemaal diep verborgen in de vergeten krochten van mijn MacBook (lees: een mapje in een mapje in een mapje met de meeste vage namen ergens tussen de rommelige warboel aan andere mapjes). En dat is niet voor niks. Ik vraag me steeds af: waarom zou je je gedachtes en ideeën willen delen met anderen? En niet zomaar met een paar anderen, maar online, oftewel met de potentiële hele wereld?

Volgens mij ben ik onderdeel van de laatste generatie die ooit in het bezit was van een knalroze papieren dagboek met slotje (te openen met elke paperclip of haarspeld), gelieve alleen in te schrijven met een roze pluizige pen met de geur van chemische aardbeien, en een veertje ‘on top’ om tijdens het nadenken onder je neus te kunnen kriebelen. Daar ben ik van, van die generatie. En schrijven over je gedachtes en nieuwe inzichten is iets wat je doet voor jezelf en dus ABSOLUUT niet bedoeld om te delen met anderen (waarom zat er anders een slotje op?). Het enige wat je aan anderen liet lezen, omdat het moest, waren je uiterst feitelijk geformuleerde schoolwerkstukken (“Een kanariepietje wordt meestal gehouden in een kooitje. Je kunt hem af en toe rond laten vliegen in de woonkamer. Om te voorkomen dat hij tegen de ramen vliegt kun je de gordijnen sluiten.”). En daarom moet ik wennen aan het idee om ‘gekleurd’ te schrijven en dat vervolgens online met anderen te delen. Het heeft iets arrogants, alsof je wil imponeren, maar ook iets kwetsbaars omdat al die mensen je compleet de grond in kunnen boren.

Het roze-dagboek-voorbeeld klinkt misschien als een stomme anekdote. Maar dat is precies waar het hier om gaat. Dat is waar ik over wil schrijven. Door alle nieuwe technologische ontwikkelingen is er in de afgelopen jaren in een zeer rap tempo van alles veranderd. Iedereen Twittert, Facebookt, en velen bloggen over de meest uiteenlopende onderwerpen. En deze ontwikkelingen zetten zich door en juist nú raken we in een stroomversnelling terecht (en waarom dat juist nu gebeurt, leg ik een andere keer uit). Nieuwe initiatieven schieten als paddenstoelen uit de grond: MOOC’s, initiatieven betreft open science, en een peer-to-peer economie. Er is een enorme behoefte aan verandering. De nieuwe technologische mogelijkheden geven ons kansen om verouderde systemen anders in te kleuren. En dat vind ik ontzettend interessant. Niet omdat ik nu zo geïnteresseerd ben in de nieuwste gadgets (al sta ik waarschijnlijk keihard te juichen als ik voor het eerst mijn eigen paar schoenen 3D-print). Niet omdat ik technisch zo goed ben onderlegd, of een expert ben. Maar omdat ik van alles om mij heen zie gebeuren; dingen die nieuwe deuren doen openen. Deze nieuwe initiatieven gaan onze maatschappij veranderen. Op het gebied van wetenschap, educatie, gezondheidszorg en economie. De mogelijkheden zijn er al een tijdje, maar nu begint men er ook gebruik van te maken en nieuwe ideeën daadwerkelijk toe te passen. En deze ontwikkelingen zijn nodig, onontkoombaar en onomkeerbaar.

Ik zit in het laatste jaar van mijn promotie, en het afgelopen jaar is er mijns inziens al een hele hoop veranderd binnen de wetenschap. En daarmee bedoel ik niet zo zeer het wetenschappelijke systeem zelf, dus de ‘buitenwereld’ ziet hier nog niet zoveel van. Er is nu vooral iets ‘in’ de mensen die de wetenschap bedrijven aan het veranderen, vooral bij de jonge generatie. En dat wat ‘daarbinnen’ gebeurt, sijpelt nu langzaam naar ‘buiten’. De discussie is open, we praten en staan open voor vernieuwing. Ik lees veel over ideeën en initiatieven van anderen en praat met deze mensen. Dit is pas het begin: het zal zich in de komende jaren omzetten in structurele systematische veranderingen, daar ben ik van overtuigd.

Dus ik zie mezelf niet als expert, maar als een soort informatieverzamelaar. Iemand die structuur brengt in de vergaarbak aan informatie betreft nieuwe ontwikkelingen. Iemand die probeert de overeenkomsten, de oorzaken en de gevolgen te zien. En die dat dan in een hap-klaar-lees-brokje aan anderen door kan geven. Ik hoop dat het kennis nemen van nieuwe initiatieven anderen inspireert. Net zoals ik me door anderen laat inspireren om nieuwe mogelijkheden en kansen te zien.

Daarom heb ik besloten te schrijven voor Wetenschapper 2.0. Ik verstop deze informatie niet meer in mijn hoofd, in een roze dagboekje of verborgen mapjes. Ik volg deze ontwikkelingen op de voet. Ik ben benieuwd naar alles wat komen gaat; ik wil er bij zijn, ik wil mee doen en ik wil me verbazen. Het voelt als een ontdekkingstocht. Want wat zijn er toch een hoop slimme mensen op deze wereld die prachtige dingen kunnen bedenken en, nog belangrijker, nu ook de kans pakken om het om te zetten in daden. Niet omdat ze hier per se rijk van willen worden, maar omdat ze voelen dat het nodig en belangrijk is. Omdat oude systemen niet meer werken in de huidige tijd,  en om de brug tussen wetenschap en praktijk te slaan. En dat vind ik mooi, dat raakt mij.

Voel je de verandering? Het kriebelt… Keep you posted!